Lamblia pasożytuje w organizmie człowieka w postaci 2 form, to jest cysty (wielkości 8-12 mikronów, czyli 0,008-0,012 mm)  i trofozoitu (wielkości 10-20 mikronów, czyli 0,01-0,02 mm). Trofozoit – aktywna postać pasożyta, o charakterystycznym gruszkowatym kształcie jest dwubocznie symetryczny; na biegunie przednim jest zaokrąglony, natomiast w części tylnej jest zaostrzony. Na terenie cytoplazmy trofozoitu widoczne są 2 owalne jądra z chromatyną w środku oraz charakterystyczne dla lamblii kariomastigonty, aksonemy oraz ciała parabazalne. Lamblia ma również 4 pary wici: środkową, grzbietową, boczną i tylną. Na biegunie przednim trofozoitu znajduje się tak zwany krążek czepny, który umożliwia lamblii przyczepianie się do kosmków jelitowych błony śluzowej przewodu pokarmowego. W krążku czepnym znajdują się swoiste dla lamblii białka, tak zwane giardiny (α-giardina o masie cząsteczkowej 29 kDa oraz β-giardina o masie cząsteczkowej 33,8 kDa), które warunkują jego czynności fizjologiczne. Cysta Giardia intestinalis jest owalna; zawiera charakterystyczną dla lamblii odstającą cytoplazmę od błony komórkowej. Na terenie cytoplazmy widoczne są 2 lub 4 jądra, aksonemy, twory sierpowate, zawiązki wici oraz liczne, bardzo drobne wodniczki jodofilne.

CYKL ŻYCIOWY

Cysta po dostaniu się do organizmu człowieka ulega przekształceniu w procesie ekscytacji w 2 trofozoity. Opisany proces zachodzi w dwunastnicy, gdzie trofozoity ulegają następnie dalszym podziałom, prowadząc do powstania licznej populacji trofozoitów, zdolnych do dalszej inwazji jelita cienkiego, dróg żółciowych i przewodów trzustki. W dalszych odcinkach przewodu pokarmowego trofozoity ulegają przekształceniu w procesie encystacji w cysty, które są następnie wydalane z kałem. Jeżeli cysty dostaną się ponownie do przewodu pokarmowego zdrowego człowieka, przekształcają się ponownie w trofozoity i cykl rozwojowy pasożyta rozpoczyna się od nowa. Zakażenie Lamblia intestinalis może utrzymywać się przez wiele lat, tworząc zwykle stan dynamicznej równowagi pomiędzy zjadliwością pasożyta, a stanem odporności żywiciela. Możliwe jest też krótkotrwałe przechorowanie i samoistne pozbycie się lamblii.